Esta semana vimos un video moi longo, pero tremendamente interesante.
O resumo é que o amigo da toupiña (ratiño) enfermou e o remedio é a CAMOMILA (flor da que se fai a manzanilla). A toupiña percorre o MUNDO ENTEIRO na procura da pranta, sen atopala.
Regresa a casa moi triste, e o moucho (sabio) indícalle que sempre estivera ao lado da súa casa...
Infantil en O Forte
Trátase de compartir as nosas vivencias e poder así contribuír xuntas/os ao desenvolvemento das nosas cativas e cativos
miércoles, 30 de marzo de 2011
BANCOS DE PEIXES
Nestes días non deixamos de falar do MAR,
e como os máis pequenos non puideron visitar o ACUARIO de A CORUÑA,
pensamos que estaría ben que tiveran o seu propio "CACHIÑO DE OCÉANO"
pintamos moreas de peixes entre todos:
Os de 5 puxemos ALGAS MARIÑAS
Os de 4 decoramos ROCHAS
Os de 3 ANOS puxemos bancos de peixes,
non sen antes experimentar que é un BANCO DE PEIXES:
"Eramos tiburóns e sempre seguiamos ao LIDER"
No mural tiñamos que fixarnos no sentido en que ían os peixes para non equivocarnos de BANCO...
e como os máis pequenos non puideron visitar o ACUARIO de A CORUÑA,
pensamos que estaría ben que tiveran o seu propio "CACHIÑO DE OCÉANO"
pintamos moreas de peixes entre todos:
Os de 5 puxemos ALGAS MARIÑAS
Os de 4 decoramos ROCHAS
Os de 3 ANOS puxemos bancos de peixes,
non sen antes experimentar que é un BANCO DE PEIXES:
"Eramos tiburóns e sempre seguiamos ao LIDER"
No mural tiñamos que fixarnos no sentido en que ían os peixes para non equivocarnos de BANCO...
Foi un BO traballo en equipo:
viernes, 25 de marzo de 2011
Cousas de maiores
Pepa dixo: "vaia! CORPOS ESPACIAIS..."
E nós pensamos:
"que di? isto é unha PIRÁMIDE e isto outro é un CUBO.
Pero algo me di,
que o que fixen non se sostén..."
- "Pois iso!". Repetiu Pepa: "son corpos espaciais... non NAVES ESPACIAIS, que son cousas diferentes"
Facer os cubos foi cousa fina:
E non sobrou ningunha axuda:
Das pirámides, xa, nin falamos:
Foi unha operación aeronáutica:
Entón, Martín volveu pensar: "si, bueno, para min pode ser unha CASA"
Siiiii!
Ai, que leria!
Proba con outras figuras!
jueves, 17 de marzo de 2011
Viaxando
ESTABAMOS NERVIOSOS, PERO COMO NOS ACOMPAÑOU PEPA,
TODO SAÍU "PARA CHUPARSE LOS DEDOS"
Chegamos á CORUÑA...
Visitamos o ACUARIO
e máis o PLANETARIO
COMIMOS E BEBIMOS NO PARQUE
CANTAMOS NO AUTOBÚS DE REGRESO,
AQUELA QUE NOS ENSINOU A GUÍA DO ACUARIO:
"TIBURÓN, TIBURÓN!,
TIBURÓN A LA VISTA!
BAÑISTA, BAÑISTA!...
DORMÍMONOS DO CANSANZO
E SACAMOS UNHA FOTO PARA O RECORDO!
por nos acompañar nesta aventura!
Estreliñas do universo infantil
POR DIANTE
POR DETRÁS
O importante de todo isto
é verse ben sabido
que este é un traballo, traballiño
polos pequenos e pequenas realizadiño.
Sombreiros de "Autor"
Coma sempre, as/os nais e pais non se fixeron de rogar e a resposta foi fabulosa.
Esta é a mostra dos realizados polo alumnado de Infantil:
CAMPAÍÑA PRIMAVERAL
O BARCO DE PLAYMOBIL
PIÑAS E PIÑÓNS
ARRE, CABALIÑO!
ARRE, CABALIÑO!
SOMBREIRO BRANCO DE CLAQUET
SOMBREIRO BRANCO DE CLAQUET
COELLIÑA, COELLIÑA
A VACA LEITEIRA
MARIQUITILLA
MARIQUITILLA
CO PAPAMÓBIL NA CABEZA
CO PAPAMÓBIL NA CABEZA
GRAZAS NAIS E PAIS
GRAZAS NAIS E PAIS
viernes, 4 de marzo de 2011
A toupiña no entroido
Pois isto era a Toupiña que saiu do seu burato e atopouse con que había restos dunha festa de entroido: matasogras, tiras de papel de cores,... e unha carauta que lle ASUSTOU moito.
Cando se deu de conta de que era unha carauta escachaba coa risa.
Entón apareceu un CAN moi FURIOSO e quixo asustar á TOUPIÑA.
A toupiña para librarse do can asustouno coa carauta, pero do susto o can acabou no fondo dun pozo e púxose a chorar desconsoladamente.
A toupiña apenouse del e para sacalo tiroulle a carauta no fondo do pozo e este co MEDO saltou e saíu do pozo.
A toupiña tirou unha pedra á carauta para que caera e o CAN deuse de conta do engano.
ESCACHARON COA RISA OS DOUS.
DESDE AQUELA SON AMIGOS.
Cando se deu de conta de que era unha carauta escachaba coa risa.
Entón apareceu un CAN moi FURIOSO e quixo asustar á TOUPIÑA.
A toupiña para librarse do can asustouno coa carauta, pero do susto o can acabou no fondo dun pozo e púxose a chorar desconsoladamente.
A toupiña apenouse del e para sacalo tiroulle a carauta no fondo do pozo e este co MEDO saltou e saíu do pozo.
A toupiña tirou unha pedra á carauta para que caera e o CAN deuse de conta do engano.
ESCACHARON COA RISA OS DOUS.
DESDE AQUELA SON AMIGOS.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)